Vanmiddag met Linda, een oud-collega, bij een goed glas wijn en uitzicht op het Olympisch Station bijgepraat. Ze gaf aan steeds meer verbaasd te zijn over de kolossale manier waarop bedrijven (ook die van haar) omgaan met data. Het zijn altijd grote systemen, veel complexe en verschillende databasen en vooral veel staf en investeringen om het hele zaakje in de lucht te houden. En wat het nog erger maakt is dat een hoop werkprocessen in beton gegoten zijn waardoor de benodigde flexibiliteit binnen het bedrijf weg is. Een zeer herkenbaar probleem.
Toeval of niet, vanavond kwam een analyse binnen van McKinsey over Web 2.0. Terecht positioneert McKinsey Web 2.0 als een volgende en lichtere stap na de zware kost van zaken als ERP, CRM en SCM. Ze voorspellen een duidelijke groei van productiviteit door kennis van buiten (van klanten en belangstellenden) en binnen (onbenut talent van medewerkers) veel beter tot zijn recht te laten komen. Duidelijk daarbij is dat dit interventies zijn die niet leiden tot enorme aanpassingen in de bestaande IT-structuur.
De voorwaarden die McKinsey stelt aan succesvol inzet van Web 2.0 zijn in de kern zes variaties op hetzelfde thema: vind een nieuwe balans tussen top down sturen en bottom-up laten groeien! Werk daarbij aan een flexibele cultuur van kennisdelen en samenwerken waarbij de kwaliteit van de mensen uiteindelijk het resultaat bepaalt. Zorg daarbij voor een duidelijk kader waarbij risico’s op het terrein van wet- en regelgeving, HR en IT professioneel zijn afgedekt. In de kern is Web 2.0 daarmee een middel geworden om te komen tot een meer volwassen manier van organiseren.
Blijft er nog 1 vraag over. Als Web 2.0 op deze manier zo leidt tot een grotere productiviteit, in welke mate en hoe lang hebben we dan nog de bestaande gigantische informatiesilo’s nodig?
